Almera to najlepiej sprzedający się model Nissana na naszym rynku. Współpraca tego producenta z firmą Renault umożliwiła wykorzystanie w Nissanach francuskich silników wysokoprężnych.
Ostatnią modernizację Almery przeprowadzono w 2002 roku, jednak podstawowe założenia konstrukcyjne nie uległy zmianie. Model ten zaprezentowano po raz pierwszy w 1995 r. – i to daje się zauważyć. Samochody używane Almera z 5-drzwiowym nadwoziem hatchback, napędzane wysokoprężnym silnikiem o pojemności 1,5 l i mocy 82 KM.
Istotną cechą, którą łatwo zauważyć, jest stosunkowo mała przestronność wnętrza. Powoduje ją nisko prowadzona linia dachu, szczególnie nad tylną kanapą oraz znaczne zwężenie nadwozia od linii okien. W ten sposób projektowano nadwozia 10 lat temu, kiedy za niezwykle ważne uważano zmniejszenie oporów aerodynamicznych. Teraz są zupełnie inne priorytety i być może dlatego Almera nie jawi się jako nowoczesne auto. Nie mniej jednak, w ramach modernizacji pojazdu poprawiono czytelność tablicy przyrządów i podniesiono jakość użytych we wnętrzu materiałów. W wyposażeniu standardowym znajdują się: kolumna kierownicy o regulowanej wysokości oraz regulowane siedzisko w fotelu kierowcy. Bagażnik pojazdu z nadwoziem hatchback ma objętość 330 l. Jego wielkość jest wystarczająca, jednak nie zmieszczą się w nim szerokie przedmioty.
Wysokoprężny silnik konstrukcji Renault ma pojemność 1,5 l i uzyskuje moc 82 KM. Ma 2 zawory w każdym cylindrze, turbosprężarkę, chłodnicę powietrza i jest zasilany układem common rail. Przy takim sposobie wtryskiwania paliwa hałas i drgania jednostki napędowej powinny być niewielkie. A jednak silnik w Almerze jest dużym źródłem hałasu, co jest pewnym zaskoczeniem. W normalnej jeździe czasy rozpędzania pojazdu są wystarczające. Prędkość 100 km/h Almera uzyskuje po 14,4 s. Silnik nabiera wigoru powyżej 2000 obr/min i chcąc jechać dynamicznie, trzeba często zmieniać biegi. Na szczęście skrzynia przekładniowa pracuje bez zarzutu. Zaletą silnika jest niskie zużycie paliwa, które podczas spokojnej jazdy w mieście nie przekracza 6 l na 100 km.
Własności jezdne Almery są dobre. Konstrukcja układu zawieszenia z przodu jest typowa dla aut tej klasy – kolumny McPhersona. Z tyłu zastosowano zmodyfikowaną belkę skrętną z drążkiem Panharda i w tym rozwiązaniu można doszukiwać się powodów pewnego pokonywania zakrętów. Dość twarda charakterystyka zawieszenia nie wpływa niekorzystnie na komfort jazdy. Obniża go jednak dość wysoki poziom hałasu we wnętrzu. Przy prędkości 100 km/h poziom hałasu przewyższa granicę 70 dB. Za to układ hamulcowy Almery działa skutecznie. Standardowo pojazd jest wyposażony w system wspomagania nagłego hamowania i być może dzięki niemu Almera z prędkości 100 km/h zatrzymuje się po przebyciu niespełna 39 m. To bardzo dobry wynik.
Zastosowanie silnika wysokoprężnego podniosło atrakcyjność Almery na naszym rynku. O ile kultura pracy i poziom drgań tej jednostki napędowej nie robią dobrego wrażenia, to silnik o małym zapotrzebowaniu na paliwo jest zdecydowanym atutem. W porównaniu z konkurentami Almera ma dość ciasne i głośne wnętrze, ale wyróżnia się skutecznym układem hamulcowym, dość bogatym wyposażeniem seryjnym i 3-letnią gwarancją.
Problemy z tarczycą
Tarczyca należy do gruczołów wydzielania wewnętrznego, który leży pod skórą
na wysokości krtani człowieka w górnym odcinku tchawicy. Ten stosunkowo sporych rozmiarów gruczoł (normalnie o wadze 20-30 g), zbudowany jest z dwóch płatów bocznych, które łącza się ze sobą za pomocą tzw. więziny (wąskiej cieśni). Płaty tarczycy przykrywają mięśnie podgnykowe,
zaś na zewnątrz, tarczycę otacza tzw. torebka włóknista.
Należy zdać sobie sprawę z tego, jak ważną rolę odgrywa tarczyca w naszym ciele. Wydzielając trzy bardzo ważne dla funkcjonowania człowieka hormony (tyroksynę (T4), trijodotyroninę (T3) oraz kalcytoninę), ma ona wpływ na cały metabolizm, a także na gospodarkę zarządzającą poziomem wapnia i fosforu w organizmie. Aby było to możliwe, należy dostarczać naszemu ciału niezbędnej dawki jodu, który jest wykorzystywany we wspomnianej produkcji hormonów. Pracę tarczycy nadzoruje podwzgórze i przysadka mózgowa (wytwarza ona inny hormon TSH, który można powiedzieć, że zleca tarczycy wydzielanie T3 i T4). Jednakże czasami pojawiają się zaburzenia pracy tego gruczołu, a co za tym idzie, także problemy zdrowotne. Należy wtedy uważnie przyjrzeć się ewentualnym objawom, które nie są wyjątkowo trudne do zaobserwowania. Najczęściej mamy do czynienia ze schorzeniami tarczycy takimi jak: zapalenia, niedoczynność, nadczynność lub w najcięższym przypadku rak.
Tarczyca objawy niedoczynności: apatia, nieustanne odczuwanie zimna, senność, przybieranie na wadze, ogólnego przemęczenie
Tarczyca objawy nadczynności: bezsenność, biegunki, chudnięcie, widoczny przerost gruczołu, wytrzeszcz oczu, kołatanie serca, zaburzenia miesiączkowania (u kobiet), wypadanie włosów
Tarczyca objawy nowotworowe: guz w okolicy tarczycy, charakterystyczna chrypa oraz powiększone węzły chłonne
Objawy niedoczynności i nadczynności tarczycy znacznie łatwiej wykryć samodzielnie, niż w przypadku nowotworu. Jednakaże, należy potwierdzić je dodatkowymi badaniami np. hormonalnymi, zleconymi przez lekarza specjalistę. W przypadku podejrzeń raka tarczycy, należy poddać się badaniu ultrasonograficznemu lub biopsji aspiracyjnej cienkoigłowej (BAC).
Tarczyca jest dużym, nieparzystym gruczołem, umiejscowionym u człowieka podskórnie na wysokości krtani. Otoczona jest łącznotkankową torebką włóknistą. Może osiągać rozmiary od 20 nawet do 60 gram. Mówi się, że w swojej budowie, tarczyca przypomina nieco motyla, bowiem zbudowana jest z dwóch rozłożystych płatów bocznych oraz łączącej je, wąskiej cieśni zwanej węziną. Węzina znajduje się na ścianie tchawicy w jej górnym odcinku. Płaty boczne przykrywają mięśnie zwane podgnykowymi.
Funkcja tarczycy związana jest ściśle z metabolizmem ciała. To ona jako gruczoł odpowiada za szybkość przemiany materii w organizmie człowieka, reguluje także gospodarkę
fosforowo-wapniową (duża rola w przemianie zw. chemicznych w ciele człowieka).
Tarczyca, a ściślej mówiąc jej komórki pęcherzykowate, zajmuje się produkcją hormonów (wpływających na wyżej wymienione procesy) takich jak:
tyroksyna (T4)
trijodotyronina (T3)
kalcytonina
Do prawidłowego funkcjonowania tego ważnego gruczołu oraz wydzielanych przez niego hormonów, niezbędny jest jod. W wyniku niedoboru tego pierwiastka, tarczyca może
się powiększyć tworząc tzw. wol. Na brak odpowiedniej ilości jodu narażone są głównie osoby, które mieszkają na terenach pozbawionych dostępu do morza lub znacznie od niego oddalonych. Dlatego trzeba pamiętać, że raz na jakiś czas, mając na uwadze własne zdrowie, należy pooddychać morskim powietrzem. Osobom, które nie mają możliwości w naturalny sposób uzupełnić niedoborów jodu, zaleca się stosowanie soli jodowanej.
Choroby tarczycy dotyczą obecnie coraz większej grupy osób, także tej w młodym wieku. Najczęściej spotykamy je w formie:
nadczynności tarczycy (objawy: chudnięcie, biegunki, widoczny przerost gruczołu, kołatanie serca, wytrzeszcz oczu, u kobiet zdarzają się zaburzenia miesiączkowania)
niedoczynność tarczycy (zwiększone odczuwanie zimna, senność, apatia, przybieranie
na wadze, uczucie ogólnego przemęczenia)
raka tarczycy (dziwna chrypka, ból okolicy tarczycy, inne objawy podobne do nadczynności lub niedoczynności tarczycy)
W razie zaobserwowania u siebie objawów, które mogą świadczyć o nieprawidłowej pracy tarczycy, należy zgłosić się do lekarza, który zleci odpowiednie badania. Nie należy bagatelizować objawów choroby, gdyż jej skutki są groźne dla zdrowia człowieka, a w przypadku rozwijającego się nowotworu tarczycy, nawet dla jego życia.
Objawy chorej tarczycy
Wydaje się, iż tarczyca to dość niepozorny gruczoł w ciele człowieka, a jednak odgrywa
w nim bardzo istotną rolę. Główną funkcją tarczycy jest produkcja hormonów (tyroksyny T4, trijodotyroniny T3 oraz kalcytoniny), które nadzorują procesy metabolizmu w organizmie oraz regulują gospodarkę wapienną i fosforową. Do najczęstszych schorzeń, związanych z działalnością tarczycy należą: zapalenia, jej nadczynność lub niedoczynność, a także rak.
Objawy tarczycy, która znajduje się w stanie zapalenia, są zazwyczaj dość niepozorne: chory odczuwa ból w jej okolicy oraz dostaje gorączki, łatwo więc pomylić je z objawami innych chorób (najlepiej poddać się badaniom krwi). Charakterystyczne może wydać się nagłe powiększenie guzka tarczycy, jednak nie jest to reguła,
a raczej sporadyczny przypadek. Rozróżnia się kilka rodzajów zapaleń tarczycy, a są nimi zapalenia ostre, podostre oraz przewlekłe. W łagodnych przypadkach, schorzenie to potrafi zniknąć samoistnie (ma jednak zdolności do nawrotów) zaś w innych przypadkach może wymagać długotrwałego leczenia lub nawet chirurgicznej interwencji.
Objawy tarczycy, która zmaga się z niedoczynnością, są już bardziej konkretne i rozpoznawalne. Oczywiście, także w tym przypadku, najlepiej upewnić się ewentualnym istnieniu choroby poprzez badanie hormonalne zlecone przez lekarza. Niedoczynność objawia się nieuzasadnionym przyrostem masy ciała, zwiększoną sennością, złym nastrojem, a nawet depresją, wypadaniem włosów, ciągłym uczuciem chłodu. Ponieważ tarczyca produkuje za mało hormonów, metabolizm ciała zwalnia tempo, co wpływa na nasze gorsze samopoczucie. W tym przypadku zaleca się także konsultacje z lekarzem, który przepisze leki mające wyrównać poziom hormonów.
Objawy tarczycy, która cierpi na nadczynność są także dość charakterystyczne. Schorzenie to powstaje w wyniku nadmiernej produkcji hormonów uwalnianych przez tarczycę do krwi. Powoduje to,iż metabolizm ciała bardzo przyśpiesza, przez co chory chudnie w szybkim tempie, mimo zaostrzonego apetytu. Inne skutki tej przypadłości to: bezsenność, nerwowość, drżenie rąk, ataki duszności, powiększanie się woli
w okolicy gruczołu.
Objawy nowotworu tarczycy to chrypa, powiększenie węzłów chłonnych oraz ból promieniujący w okolicy umiejscowienia gruczołu. W tym przypadku, aby potwierdzić obawy raka tarczycy, należy poddać się badaniu usg, lub czasem biopsji, które zleci lekarz.
Czym jest nadczynność tarczycy ?
Nadczynność tarczycy
to schorzenie chorobowe, powstające w wyniku nadmiernej ilości produkowanych hormonów tarczycy (trijodotyroniny oraz tyroksyny). Jej występowanie przypisuje się najczęściej chorobie Gradesa-Basedowa lub powstawaniu woli guzowatych, sporadycznie występującą przyczyną, może być także spożywanie zbyt dużych ilości jodu. W tym wypadku choroba polega na nadmiernej aktywności gruczołu tarczycy, a więc na bardzo przyśpieszonym metabolizmie ciała, za który tarczyca odpowiada.
Najprościej rozpoznać nadczynność tarczycy po jej charakterystycznych objawach, które szybko każdy
z nas może samodzielnie określić. Jeżeli zaobserwujemy u siebie nadmierny, nieuzasadniony spadek masy ciała, któremu paradoksalnie towarzyszy ciągłe uczucie głodu oraz częste biegunki, powinniśmy udać się do lekarza. Wskazanym objawom towarzyszą często: kołatanie serca, nerwowość, ataki duszności, nadmierna potliwość, drżenie rąk, powstawanie woli w okolicy tarczycy.
Leczenie nadczynności tarczycy, polega na podawaniu odpowiednich leków, przepisanych przez lekarza, które mają za zadanie wyrównać poziom hormonów w organizmie chorego. Jednakże zanim lekarz przepisze leki, zleci nam zrobienie badań hormonalnych (na podstawie analizy krwi zostanie określony poziom hormonów T3, T4 oraz dodatkowo hormonu przysadki mózgowej TSH).
Wiele osób nieświadomie żyje z nadczynnością tarczycy, jednak ich codzienne funkcjonowanie może być bardzo utrudnione przez nasilające się objawy. Należy pamiętać, iż zbagatelizowanie choroby, zwłaszcza w przypadku kobiet w wieku rozrodczym, może bardzo niekorzystnie wpłynąć na ich płodność. Nieleczona nadczynność tarczycymoże być powodem nie tylko samych utrudnień związanych
z zajściem w ciążę, ale także przyczyną poronień, przedwczesnych porodów oraz wad rozwojowych płodu. Dlatego też zaleca się przeprowadzenie leczenia przed zajściem
w ciążę.
Wirus VZV (Varicella zoster virus) jest głównym sprawcą chorób zakaźnych takich jak ospa wietrzna, czy półpasiec. Czy istnieje jakiś sposób, aby się przed nim uchronić? Na szczęście tak. Wystarczy,
że w odpowiednim czasie zaszczepimy się, a unikniemy przykrych skutków, które pojawiają się wraz z jego przeniknięciem do organizmu człowieka. Wirus VZV należy do rodziny Herpesviridae (rodzina wirusów opryszczki), atakuje ludzi i jest przenoszony drogą kropelkową. Wykorzystuje on ogólne osłabienie organizmu i atakuje go (za pierwszym razem w postaci ospy, za drugim w postaci półpaśca) wnikając do ciała poprzez błony śluzowe górnych dróg oddechowych. Czas wczesnej wiosny i końcowego okresu zimy najbardziej sprzyja jego aktywności. W postaci ospy wietrznej wirus atakuje głównie dzieci do 10 roku życia, choć zachorowania zdarzają
się także wśród dorosłych. Objawia się wtedy swędzącą wysypką na dużym obszarze ciała, następnie przekształcając się w liczne pęcherzyki wypełnione płynem. Chorego należy wówczas izolować od otoczenia, ponieważ stanowi on potencjalne źródło zarażenia innych ludzi. W przypadku półpaśca bolesne pęcherzyki pojawiają się po jednej stronie ciała,
a towarzyszy im często gorączka i neurologiczne bóle w bliskości fragmentu pokrytego wysypką.
Jeśli zachorowaliśmy w dzieciństwie na ospę wietrzną, możemy mieć pewność,
iż wirus VZV na zawsze pozostanie już w naszym organizmie, choć w utajonej postaci. Ponowny kontakt
z zarażoną nim osobą, może aktywować wirusa i wywołać półpaśca (chorobę atakującą głównie dorosłych). Obie choroby wymagają konsultacji z lekarzem, bowiem mogą powodować dodatkowe komplikacje i powikłania groźne dla ludzkiego życia. W obu przypadkach możemy mówić o wyleczeniu w momencie zagojenia się wszystkich zmian skórnych.
Wiele nazw chorób posiada swoje językowe synonimy, które nie zawsze potrafimy odszyfrować. Taka wiedza przydaje się jednak w momencie, gdy mamy do czynienia z jakąś chorobą i pragniemy zweryfikować jej objawy, przebieg. Bo czym przykładowo jest choroba zwana wiatrówką? Wiatrówka to inne określenie ospy wietrznej, które wzięło się od sposobu przenoszenia się tej choroby,
a więc mówiąc dosłownie „razem z wiatrem”. Oznacza to tyle, iż wirus VZV wywołujący ospę, przedostaje się drogą kropelkowo-powietrzną do organizmu ludzkiego, poprzez błony śluzowe w górnej części układu oddechowego. Zwykła rozmowa z chorą osobą, może narazić nas na zakażenie tą wyjątkowo zaraźliwą chorobą.
Wiatrówka nazywana jest chorobą dziecięcą (faktycznie większość zarażonych stanowią dzieci, które nie ukończyły jeszcze 10 roku życia), jednak jest to mylne przeświadczenie, bowiem zachorować mogą także dorośli i młodzież. Początkowo ospa wietrzna objawia się podwyższoną temperaturą, złym samopoczuciem i bólami głowy. Stan ten poprzedza pojawienie się na ciele swędzącej wysypki, która powinna wystąpić w przeciągu 24-36 godzin od momentu wystąpienia pierwszych dolegliwości. Najczęściej wysypka obejmuje okolice tułowia, kończyn i twarzy. Małe, liczne krostki ewoluują w naskórne pęcherzyki wypełnione płynem. Z biegiem czasu powstają z nich strupki, które po odpadnięciu mogą zostawiać małe blizny na skórze.
O wyleczeniu się z ospy wietrznej można mówić wtedy, gdy wszelkie zmiany skórne zagoją się. Po przebyciu tej choroby odporność organizmu wzrasta, jednak wirus VZV na zawsze pozostaje już w naszym ciele, tyle, że w ukryciu. Wiatrówka jest więc dość uporczywą chorobą, a to ze względu na męczące objawy z jednej strony oraz na długofalowe skutki z drugiej. Ukryty
w międzykręgowych zwojach wirus, może zostać ponownie aktywowany w organizmie
po wielu latach, wywołując często spotykaną wśród dorosłych chorobę, zwaną półpaścem.
Ze względu na niebezpieczne powikłania wywołane wirusem wiatrówki (zapalenie wątroby, zapalenie płuc czy też zapalenie mózgu) jako najskuteczniejszą formę profilaktyki zaleca się szczepienia, które są ogólnodostępne w całym kraju.
Nie każdy zdaje sobie sprawę z tego, że ospa wietrzna to bardzo zaraźliwa choroba zakaźna, która atakuje zarówno dzieci jak i dorosłych. Wywołuje ją wirus VZV, który przenika przez górne drogi oddechowe do organizmu i powoduje wystąpienie choroby. Ospa rozprzestrzenia się drogą kropelkową, więc ludzie są bardzo łatwym celem dla zarazków krążących w powietrzu wokół zarażonych osób. Początkowe objawy (bóle głowy, osłabianie, gorączka) przemieniają się w swędzącą wysypkę na ciele, by następnie przekształcić
się w małe pęcherzyki. Wirus VZV jest sprawcą ospy wietrznej, ale także półpaśca, który atakuje w momencie reaktywacji uśpionego wcześniej wirusa w ciele człowieka. Obie choroby narażają ludzi na ciężkie powikłania, a nawet mogą prowadzić do śmierci. W tej sytuacji należy zawczasu zadbać o odpowiednie metody zapobiegania tego typu
chorobom zakaźnym. Szczepionka przeciwko ospie jest najskuteczniejszą ochroną przed wirusem ją wywołującym, bowiem podana w odpowiednim czasie, zabezpiecza organizm prawie
w 100% przed zarażeniem się.
Szczepionka przeciwko ospie powinna być podana podskórnie w momencie, gdy nie mamy obniżonej odporności, a więc gdy jesteśmy zdrowi. Najlepiej gdy zostanie nam ona podana w wieku dziecięcym, bowiem to właśnie maluchy najczęściej padają ofiarą ospy wietrznej.
Po osiągnięciu 9 miesiąca życia dziecko może zostać poddane szczepieniu ochronnemu w postaci jednej dawki, dzieci starsze do 12 roku także. Dzieci, które przekroczyły 12 lat należy szczepić dwukrotnie w odstępie ok. 6 tyg. Osoby, które posiadają schorzenia obniżające odporność zdrowotną organizmu, w sytuacji niespodziewanego kontaktu z zakażonym człowiekiem, mogą w ciągu 96 h zaaplikować sobie metodę biernego uodparniania, czyli hiperimmunizowaną immunoglobulinę. Szczepionka przeciwko ospie nie wyklucza innych szczepień ochronnych podawanych w tym samym czasie. Aby dowiedzieć się więcej na temat szczepień, należy odnaleźć punkt szczepień w swoim mieście i tam zaczerpnąć dokładnych informacji. Szczepienia wykonywane są (odpłatnie) na terenie całej Polski.
Szczepienie
na ospę należy do najbardziej rozpowszechnionej i skutecznej metody zapobiegającej zachorowaniom na tę zakaźną chorobę. Przeznaczona jest ona do czynnego uodparniania organizmu przeciwko wirusom (VZV) ospy wietrznej osób zdrowych, które jeszcze nie zachorowały na ospę. Jest ona ogólnie dostępna w Polsce. Szczepienie na ospę może być przeprowadzone na dziecku od dziewiątego miesiąca życia (wtedy skuteczność szczepionki wynosi 100 %)
do dwunastego roku w postaci jednej dawki, zaś na dzieciach, które skończyły już dwanaście lat -w postaci dwóch dawek w sześciotygodniowym odstępie czasu. Szczepionka stanowi
w pełni bezpieczną i polecaną przez Ministerstwo Zdrowia metodę profilaktyki. Jeśli osoba nieszczepiona, znajdzie się w bezpośrednim kontakcie z osobą zarażoną ospą, powinna natychmiast zgłosić się na szczepienie, bowiem do 72 godzin od owego kontaktu istnieje możliwość uzyskania odporności. Istnieje także metoda biernego uodparniania osób z grupy podwyższonego ryzyka (u których występuje niska odporność), przy pomocy hiperimmunizowanej immunoglobuliny. Najniebezpieczniejsza w przebiegu jest ospa dla kobiet w ciąży, które wcześniej nie chorowały na nią. Przedostanie się wirusa VZV
do organizmu kobiety ciężarnej grozi ciężkimi powikłaniami oraz możliwością wystąpienia wad wrodzonych u płodu. Takie dziecko borykać się może w przyszłości nie tylko
ze zmianami skórnymi, które mogą być dowodem przebytej ospy w życiu płodowym, ale także wadami wzroku (jak wrodzona zaćma), upośledzeniem słuchu, czy wadami układu kostnego. W takim wypadku ryzyko, iż wyżej wymienione powikłania wystąpią sięga nawet do 25%.
Należy także pamiętać, że szczepienie na ospę chroni nie tylko przed ospą wietrzną, ale także przed jej powikłaniami, do których zaliczamy m.in.: wirusowe zapalenie płuc, zapalenie mózgu
z towarzyszącą ataksją móżdżkową oraz wtórne zapalenia skóry. Niedopilnowanie szczepień, a w konsekwencji przebycie ospy wietrznej, daje nam wprawdzie gwarancje, że nigdy więcej nie będziemy na nią chorować, ale niesie ze sobą ryzyko tego, iż w wieku dojrzałym możemy zachorować na półpaśca. Zgodnie z myślą, iż lepiej zapobiegać niż leczyć, warto abyśmy zawczasu zadbali o nasze zdrowie i zgłosili się na szczepienie w jednym z wielu punktów szczepień wykonujących je (niestety odpłatnie) w naszym kraju.
Współcześnie ludzie borykają się z różnymi chorobami zakaźnymi, lista jest naprawdę długa. Do najczęściej spotykanych, należą te wywoływane przez wirusa zakaźnego VZV.
Jest on przyczyną pojawiania się u ludzi chorób takich jak ospa wietrzna,
czy półpasiec. Ospa objawia
się swędzącą wysypką na ciele (a następnie pęcherzykami) i najczęściej występuje wśród małych dzieci. Półpasiec natomiast powstaje w momencie, gdy ukryty w ciele człowieka (w zwojach nerwowych) wirus, ulegnie reaktywacji wykorzystując osłabiona odporność organizmu. Skutki tego procesu są bardzo bolesne dla człowieka, bowiem powoduje on zapalny stan nerwu czuciowego oraz obszaru skóry przez niego unerwionej. Zmiany są widoczne na skórze (pęcherzyki podobne do tych wywoływanych przez wiatrówkę) i występują zazwyczaj po jednej stronie ciała (stąd
też wzięła się nazwa tej choroby). Półpasiec jest groźną chorobą, która posiada różne odmiany,
a najbardziej niebezpiecznymi są półpasiec oczny i uszny. Mogą one powodować bóle
w obszarze oka czy ucha, zajęcie rogówki oka, silne migreny. Osoby w podeszłym wieku mogą cierpieć dodatkowo na tzw. pułpaścową neuralgię, która mimo przebycia choroby, może przez lata powodować silne nerwobóle. Dlatego też, bardzo istotne w leczeniu tej choroby jest redukowanie bólu przy pomocy środków przeciwbólowych połączone
z podawaniem środków antywirusowych. Przebieg choroby uzależniony jest zwykle od naszej indywidualnej odporności organizmu, jeśli jest duża, choroba może zniknąć nie pozostawiając żadnego śladu, jednakże jeśli jest ona niska, można spodziewać się poważnych powikłań.
Przed pojawieniem się półpaśca ochronią nas skutecznie szczepionki przeciwko wirusowi VZV, który go wywołuje. Jednakże aby tak się stało, należałoby odpowiednio wcześnie zgłosić się na szczepienia. Dlatego warto inwestować w szczepienia maluchów, które zabezpieczą je odpowiednio na całe życie.